EEN LIJSTJE OM HET MOMENT

Aangezien echt geluk schuilt in het moment heb ik de neiging om speciale gebeurtenissen in mijn leven een lijstje te zetten. Daar moet je dan niet te terughoudend in zijn. Zo had ik eens een knieoperatie en na drie dagen, om precies te zijn op een woensdagmiddag om 3 uur, mocht het verband eraf. Daar haal ik dan een gebakje voor in huis.

Dat vind ik ook het mindere van het single leven: dat je lief en leed niet met een dierbaar vast iemand kan delen. Liever lief dan leed trouwens. Gedeelde smart is verdubbelde smart.

Wat mij dwars kan zitten is dat je op historische markeringspunten in je leven kunt arriveren waarbij het onmogelijk, ja wellicht zelfs ongepast is er een lijstje omheen te zetten. Stel bijvoorbeeld dat je voor de eerste keer met een begeerde vrouw, die je zo lang mogelijk zo leuk mogelijk bij je in de buurt wilt houden, naar bed gaat. Het is vaak zo... rommelig.

De intimiteit, die met afstand is beleefd, krijgt passionele trekjes en als het dan eindelijk zover is barst een wirwar los. Wirwar, ja. Zelden wordt het hemelse moment in waardigheid beleefd. Er wordt gefrunnikt aan knoopjes, ritsen, sluitingen, kledingstukken hangen half af en vliegen door de kamer, er zijn comfortabelere plekken dan de bank of het vloerkleed (laat staan de achterbank) om het genot te beleven. Een gebeurtenis waar een dikke, gouden lijst omheen had moeten komen verwordt tot een onhandige worstelpartij. Jammer.

Maar wat doe je? Als het eindelijk zover is zeg je niet: freeze! Laten we kaarsjes aansteken, laten we elkaar langzaam ontkleden, laten we kijken of de suite in The Grand vrij is. Je bent waar je ooit hoopte te komen en van zulk een zelfbeheersing is geen sprake meer. Zo gaat dat. Daarom herinner ik me de eerste keren ook zo slecht. Terwijl ik toch manipulatief genoeg ben om het scenario naar mijn hand te zetten, lukte het maar zelden de gedroomde atmosfeer te scheppen.

Ook het leven zelf overkomt mij maar zo’n beetje. Maar toch, hoe meer ik van een relatie verwacht, hoe meer ik verlang naar de juiste belichting, de juiste setting, de juiste handelingen. Maar hoe direct kun je daarin zijn? Een complicatie is: vrouwen denken anders dan mannen. Een man wil gewoon. Een vrouw denkt: tja, misschien vanavond. Maar misschien ook niet. We zullen wel zien. Vrouwen besluiten zoiets veel impulsiever, ineens voelt het goed. Bij een man spant het gevoel al een tijdje in zijn spijkerbroek.

Maar toch, maar toch...

Wat ik zou kunnen doen: er een column over schrijven. Dan gaat het niet over haar, de actuele vrouw, maar over Het Verschijnsel. Het is niet tot haar dat ik mij richt als ik mij een spoor van waxinelichtjes voorstel, wanneer ik hoop dat ze een sexy jurkje draagt met haar beste lingerie eronder, dat wij met elkaar zullen dansen en dat zij zich voor mij uitkleedt, traag en spannend en dat we weliswaar op springen staan (ik tenminste) maar desondanks alle tijd voor elkaar zullen nemen, het liefst in bed, waar te rollebollen valt. Ze kan er dan nog zelf Leonidas-bonbons, aardbeien of champagne aan toevoegen. Je moet niet alles willen regelen, de details dragen bij aan de schoonheid van het evenement. Die column zal ik dan ergens publiceren, ik mag haar geen preview gunnen. Dan is het een brief in columnvorm. Hoe laf is dat? Ik zal haar niet wijzen op die column in het blad die eigenlijk voor haar is. Ik moet maar weer hopen dat ze het leest.